Mozaika jest rodzajem materiału do dekoracji budynków. Ze względu na małe cząsteczki, elastyczne dopasowanie kolorów oraz łatwiejszą aranżację wzorów, w początkowym okresie była używana przez europejskich pomysłowych projektantów do dekoracji schodów wewnętrznych, podestów, toalet i innych elementów w budynkach; niewielka jej ilość zdobiła również podłogi hal wewnętrznych.
Z istniejących budynków w stylu europejskim zbudowanych w XVIII i XIX wieku w moim kraju wynika, że stosowanie mozaik jako dekoracji podłogowej ma efekt dekoracyjny różny od tego, jaki dają płyty kamienne czy terazzo.
Dziś wiele wysokiej klasy budynków w moim kraju nie jest już zadowolonych z efektu uzyskanego wyłącznie za pomocą płyt kamiennych czy mozaik płytowych do dekoracji podłóg. Pod względem koncepcji projektowych dążą do stylu retro, a pod względem efektów dekoracyjnych – do bogactwa i różnorodności, by osiągnąć antyczny i unikalny wygląd.
A jako materiał do produkcji mozaik przekroczył także jednolitą gamę. Żywica, muszle, szkło, kamień itp. stały się materiałami do tworzenia mozaik, a ich kolory stają się coraz bardziej bogate.
Spośród wielu materiałów do produkcji mozaik, marmur o różnych naturalnych kolorach jest najbardziej zróżnicowanym surowcem bazowym, a także najprostszy w wykonaniu pod względem kształtu, specyfikacji i układu łączeń.
Posiadanie tych podstawowych elementów zapewnia dogodne warunki do projektowania i wykonania wykwintnych wzorów.
Artykuł ten przedstawia głównie proces konstrukcji montażu, wzmocnienia ogólnej wytrzymałości oraz szlifowania płaskości mozaik marmurowych o drobnych ziarnach na podłodze.
Omówienie metody budowy mozaik marmurowych na podłodze
Poprzez zrozumienie dwóch tradycyjnych i obecnie stosowanych efektów wykończeniowych można powiedzieć, że choć obie metody budowy są bardzo podobne, wyniki są bardzo różne. Dlatego autor uważa, że w sytuacji, gdy nie można zmienić produkcji i składników marmuru, należy zbadać i opracować proces budowy zgodnie z charakterystyką mozaik marmurowych:
Po pierwsze, należy ulepszyć metodę układania, aby wzmocnić połączenie między spodem zaprawy a komponentami.
Po drugie, należy przeprowadzić całościowe wzmocnienie groutingu na powierzchni roboczej.
Po trzecie, nierówną powierzchnię cząstek po wzmocnieniu układania należy wyszlifować dla uzyskania całkowitej płaskości i ponownie wyszlifować.
Trzy procesy są realizowane kolejno, aby osiągnąć efekt solidnych komponentów i pięknych wykończeń.
Konkretny proces operacyjny wygląda następująco:
Ulepszenie procesu układania.
Celem ulepszenia procesu układania jest wzmocnienie siły wiązania z komponentami. Po pierwsze, należy użyć czystej zaprawy zawierającej klej i dokładnie kontrolować grubość spodu zaprawy, tak aby miała odpowiednią grubość wiązania z tylną siatką i pozostawiała odpowiedni margines do wyciskania w szczeliny między cząstkami.
Po drugie, należy przeniknąć siatkę tylną w zamknięte szczeliny między cząstkami i wcisnąć spód zaprawy do szczelin, by połączyć ją z mozaiką podczas układania; po trzecie, należy nałożyć środek interfejsowy, aby zwiększyć siłę wiązania na tylniej siatce komponentu.
Należy zwrócić tu uwagę, że ze względu na obecne wymagania dotyczące koloru materiału do szwu, przelew i wiązanie spodu zaprawy ograniczone są do dolnej połowy cząstek mozaiki. Dlatego w procesie układania kluczowe są zwiększenie siły wiązania i kontrola ilości spodu zaprawy.
Całkowite wzmocnienie groutingu.
Całkowite wzmocnienie groutingu polega na penetracji i wiązaniu zaprawy we wszystkich szczelinach komponentów oraz w spodzie zaprawy w szczelinach, celem połączenia cząstek mozaiki i samych cząstek z zaprawą w jeden solidny cały.
Z obecnej klasyfikacji materiałów do groutingu jeden typ to czysta zaprawa cementowa. Charakterystyka cementu to grube cząstki i duże porowate otwory oddzielające wodę, które nie mogą przenikać i wzmocnić cienkich szczelin;
Drugim typem materiału do groutingu jest płynny klej. Rozpuszczalnik to oleiste rozcieńczalne o ekstremalnie silnej przenikliwości, a substancja rozpuszczalna to klej epoksydowy o wysokiej sile wiązania. Początkowy klej tego typu jest stosunkowo rzadki, jego płynność i przenikliwość są bardzo silne. Może przenikać i wiązać porowate otwory zaprawy cementowej z bliskimi połączeniami cząstek. Można go również rozcieńczać i barwić według potrzeb celu. Po utwardzeniu i wyszlifowaniu koloidu powierzchnia jest gładka i błyszcząca, zwykle niełatwo zabrudzona i może osiągnąć dobry efekt dekoracyjny.
Jednak klej płynny ma też pewne wady; mianowicie trzeba opanować stopień rozcieńczenia, czas utwardzania i kurczenie koloidu poprzez próbne dopasowanie, a przy budowie stosować wiele metod groutingu. Ponadto przy zakupie kleju płynnego i rozcieńczalników należy kupować transparentny klej bez żółtawego odcienia lub żółknienia oraz pasujące rozcieńczalniki.
Szlifowanie i polerowanie płaskości.
Podłoga z mozaik marmurowych wymaga procesu szlifowania płaskości, ponieważ grubość mozaiki jest niejednakowa, a cząstki po układaniu są nierówne. Dodatkowo wzmocnienie groutingu powoduje nagromadzenie kleju na powierzchni komponentów, co utrudnia uzyskanie gładkiego i błyszczącego wykończenia. Proces szlifowania mozaik podłogowych jest stosunkowo skomplikowany. Istnieją trzy różnice w szlifowaniu płyt, a dokładniej:
Różnią się ścierki i sprzęt. Pierwszy materiał i sprzęt budowlany wybrany do szlifowania mozaik powinien w pełni uwzględniać charakterystykę granulowanych komponentów i zapobiegać temu, by powierzchnia cięcia ścierki oraz prędkość i ciężar sprzętu wyrzucały cząstki z podłogi (grubość wynosi tylko 0,5 cm);
Różni się ilość szlifowania. Wymaganie płaskości mozaik marmurowych to 90%, a ilość szlifowania wynosi 0,15–0,2 cm. Nie wymaga się szlifowania nadmiernie nisko położonych cząstek, by zapobiec zbyt małej grubości komponentów lub ich przetarcia.
Szlifowanie narożników jest inne. Szlifowanie narożników mozaik to nie tylko duża ilość pracy, ale także wymaga dodatkowego wypełnienia materiałem i groutingu. Obciążenie i trudność procesu są większe niż przy budowie dużych powierzchni.
W tym ulepszonym i nowo dodanym procesie pierwsze dwa etapy mają wzmocniający wpływ na całość komponentów i jednocześnie stanowią solidne podstawy do wytrwałego trzeciego procesu szlifowania; trzeci proces ma zapewnić, że powierzchnia będzie gładka i dobrze wykończona.
Zakup mozaik podłogowych, klejów i materiałów do wzmocnienia
1. Zakup materiałów podstawowych do klejenia.
Oprócz cementu, materiały podstawowe do klejenia powinny zawierać również kleje wodne o dobrej wytrzymałości jako środki interfejsowe i dodatki do cementu, albo można bezpośrednio kupić kleje zawierające kleje, by wzmocnić siłę wiązania z tylną siatką komponentu.
2. Zakup mozaik.
Biorąc pod uwagę, że mozaiki wymagają szlifowania płaskości, należy kupować komponenty jak najgrubsze; najlepiej nie dopasowywać ściśle cząstek, a szerokość szczelin powinna być jednolita.
3. Wybór materiałów do groutingu.
Materiał do groutingu powinien być określony w zależności od wymagań projektowych i szerokości szczelin między cząstkami mozaiki. Jeśli wymagania projektu są wysokie, a szczeliny między cząstkami są Y-Jl, można wybrać klej płynny na bazie rozpuszczalnika o dobrej przeźroczystości i bez żółknięcia jako materiał do groutingu.
Jeśli szczeliny są równomiernie duże, można wybrać odpowiednią ilość kleju płynnego i klej do fugowania o jasnym połysku po wyszlifowaniu. Dodatkowo należy kupić rozcieńczalniki pasujące do kleju płynnego i pasty kolorowej, by zmieszać kolor kleju. Jeśli wymagania projektu są niskie i szczeliny są bardziej standaryzowane, można użyć kleju cementowego zawierającego klej.
Budowa mozaik podłogowych
1. Przebieg procesu układania płytek:
Przygotowanie przed układaniem: skrobanie szlamu podstawowego; ułożenie komponentów; układanie; ochrona produktu; wchłanianie i konserwacja szlamu.
(1) przygotowanie przed układaniem. Usunąć śmieci i kurz z powierzchni roboczej, spryskać wodą, aby zwilżyć podłoże, i przygotować się do skrobania szlamu podstawowego oraz perforacji siatki tylnej. Przekłuć otwory w siatce tylnej w przerwach między kruszynami; nałożyć środek interfejsowy. Nanieść środek interfejsowy na tylną siatkę mozaiki.
(2) Skrobanie szlamu. Prawidłowo oszacować ilość szlamu podstawowego i skrobać wymieszany szlam na powierzchni podłoża, by uzyskać gładką warstwę.
(3) Ułożenie mozaiki. Przed układaniem należy wcześniej ułożyć i sprawdzić komponenty zgodnie z wymaganiami wzoru. Trzeba dokładnie zrozumieć sposób łączenia wzoru, wielkość szwów łączeniowych oraz rozmiar powierzchni montażowej komponentów, aby zapobiec odpadaniu kruszyn po usunięciu ich nieprawidłowo ułożonych.
(4) Wymagania dotyczące układania. Po zagęszczeniu komponentów zaprawa powinna być w stanie przepłynąć przez siatkę i przylegać do dolnej części kruszyn, jak pokazano na Rysunku 5; ze względu na potrzebę szlifowania w późniejszym etapie, ogólny rozmiar układania komponentów powinien być o 0,2 cm większy.
(5) Ochrona produktu. Ochrona produktu obejmuje trzy aspekty. Po pierwsze, nowo ułożone komponenty należy chronić przed chodzeniem po nich i zabrudzeniem; po drugie, należy zapobiec zanieczyszczeniu powierzchni i szczelin mozaiki zaprawą cementową i materiałami klejowymi; po trzecie, należy unikać zadrapań kruszyn ostro zakończonymi przedmiotami.
(6) Konserwacja zaprawy. Okres konserwacji zaprawy mozaik jest stosunkowo długi. Zapewnić odpowiednio długą fazę konserwacji, by uwolnić parę wodną z zaprawy i spełnić wymagania kolejnego procesu budowlanego.
2. Ogólna konstrukcja wzmocnienia fugowania
Kluczowym punktem realizacji ogólnej konstrukcji wzmocnienia fugowania podłóg z marmurowej mozaiki jest kontrola właściwości kleju ciekłego i wykonanie konstrukcji fugowania etapami. Kontrola właściwości kleju ciekłego odnosi się głównie do trzech aspektów:
Jeśli chodzi o przepuszczalność kleju ciekłego, im rzadszy klej, tym silniejsza jego przepuszczalność. Maksymalne proporcje rozcieńczenia oryginalnego kleju z rozcieńczalnikiem to 1:1, co zapewnia wystarczającą przepuszczalność.
Jeśli chodzi o zmniejszanie się koloidu, im rzadszy klej, tym większe jego kurczenie. To wymaga od wykonawcy wyboru różnych stężeniu w zależności od potrzeb i kontroli różnej ilości kurczenia.
Kontrola czasu utwardzania kleju ciekłego. Im rzadszy klej, tym dłuższy czas utwardzania. Aby zapewnić czas penetracji kleju ciekłego, lepiej rozpocząć utwardzanie godzinę po fugowaniu. Stężenie materiału fugującego ustala się w zależności od stanu komponentów oraz efektu penetracji i wiązania.
Konstrukcja fugowania etapami odbywa się w zależności od efektu wzmocnienia penetracji, czyli pierwsze fugowanie powinno się wykonać używając rozcieńczonego szlamu, by był on w pełni przepuszczalny; drugie fugowanie może się wykonać używając oryginalnego kleju ciekłego;
Jeśli kurczenie koloidu jest duże, można przeprowadzić trzecie fugowanie; w końcu większe wgniecenia naprawia się jasnym klejem do fugowania po polerowaniu. Należy pamiętać, że konstrukcja wlewania kleju nie może być wykonana jednorazowo. Jeśli klej zostanie wylany zbyt grubo, łatwo może spowodować, że rozpuszczalnik w dolnej części kleju nie będzie mógł wyparować, co prowadzi do utwardzenia powierzchni, a dolna część pozostanie wiecznie miękka. Dlatego konstrukcja wlewania kleju musi podążać za krok po kroku procedurą fugowania, utwardzania, ponownego fugowania i ponownego utwardzania.
Wyświetlanie produktów firmy
